Lila (O ang Pagkasakdal ng berdugo ng Mindoro)

Gusto ko sanang

Mapanood ang iyong paglaki.

Ang paghaba ng iyong mga daliri’t,

Pagtatag ng damdamin.

Biyayaan mo kami

Ng ‘yong unang unang kilig

Ng ‘yong unang halik.

Biyayaan mo kami ng ‘yong unang hikbi

At galit

Na lalamon

Sa buong himpapawid.

Mga walanghiya kayo.

Kayong mga buwitre

May dugo sa kabukiran

At kayo ang nag-dilig.

Mga walanghiya kayo.

Bawat isa sa inyo’y

‘di n’ya katumbas

Mga aso

Mga buwitre

Ng gahaman.

Gusto ko sanang

Mapanood ang ‘yong pelikula

Ang ‘yong buhay

Na dadaig

Sa lahat

Ng teleserye ng Maynila.

Walang artistang

Gaganda pa sa’yo

Anak ng putik

Na mas busilak

Pa sa ulap

Sa tuktok ng apo.

Mga walanghiya kayo.

‘wag n’yong lokohin

Ang mga sarili n’yo’t supling

Hindi karangalan

Ang mabansagang

Berdugo

Manghinayang ka, buwitre,

Ang ‘yong puso ang nagdadala

Ng mga bangungot ng ‘yong mga gawa

Kapag ika’y ‘di na lumuluha

Alam mong

sanla na rin ang ‘yong kaluluwa

Makinig ka, aso,

S’ya ang lumipas ngunit ikaw ang nagapi

S’ya’y halimuyak

Ng isang libong rosas

Liwanag

Ng daang-daang pagsikat

At ikaw,

Ikaw, buwitre,

Ay ‘sing bigat lamang

Ng ‘yong tansong palamuti’t sinayang na buhay

Walang luluha

Sa’yong pagpanaw

Kapwa mo aso

Lang ang dadalaw

At wala kang iiwang tanda

Kundi ang ‘yong bansag

Kahiya-hiya,

berdugo.